พระจูฬบิณฑปาติกติสสเถระฟังถ้อยคำของเขาแล้ว จึงไปหาเขา เห็นหม้อน้ำดื่มประมาณ ๑๐ หม้อเต็มน้ำในโรงดื่ม คิดว่าสัตว์นี้ชะรอยจักเป็นชีวมานเปรต จึงกล่าวว่า อุบาสก ถ้าท่านกระหายน้ำก็จงดื่มเถิด ดังนี้แล้ว ยกหม้อขึ้นรดลงที่มือของเขา เพราะอาศัยกรรมของเขา น้ำดื่มที่ดื่มแล้วๆ ก็ระเหยไปเหมือนใส่ลงในกระเบื้องร้อน. เมื่อเขาดื่มน้ำในหม้อทั้งหมด ความกระหายก็ไม่หายขาด.

ลำดับนั้น พระเถระจึงกล่าวกะเขาว่า ดูก่อนอุบาสก ก็ท่านทำกรรมหยาบช้าเพียงไรไว้ ท่านจึงเกิดเป็นเปรตในปัจจุบันทีเดียว วิบากจักเป็นเช่นไร?

เขาฟังคำของพระเถระแล้ว ได้ความสังเวช ไหว้พระเถระ แล้วรื้อเครื่องประหารมีฟ้าทับเหวเป็นต้นเหล่านั้นเสีย รีบไปเรือนตรวจดูบุตรและภรรยาแล้วทำลายหอก ทิ้ง ประทีบ เนื้อและนกไว้ในป่า กลับไปหาพระเถระขอบรรพชา.

พระเถระกล่าวว่า ผู้มีอายุ บรรพชาเป็นกิจที่ทำได้ยาก ท่านจักบวชได้อย่างไร? เขากล่าวว่า ท่านผู้เจริญ กระผมเห็นเหตุแจ้งประจักษ์อย่างนี้ จักไม่บวชได้อย่างไร. พระเถระให้ตจปัญจกกรรมฐานแล้วให้เขาบวช ท่านเริ่มวัตรปฏิบัติ ยินดีเรียนเอาพุทธพจน์.