วันหนึ่ง ได้ฟังฐานะนี้ในเทวทูตสูตรว่า ภิกษุทั้งหลาย พวกนายนิรยบาลย่อมใส่สัตว์ตัวผู้เสวยกองทุกข์มีประมาณเท่านี้ เข้าในมหานรกอีก. จึงกล่าวว่า นายนิรบาลใส่สัตว์ผู้เสวยกองทุกข์ มีประมาณเท่านี้แล้วลงในมหานรกอีก โอ มหานรก หนักนะขอรับ. พระเถระตอบว่า เออ ผู้มีอายุ หนัก.

ท่านถามว่า ผมอาจจะมองเห็นไหมขอรับ.

พระเถระกล่าวว่า ท่านไม่อาจมองเห็น (แต่) เราจักแสดงเหตุอย่างหนึ่งเพื่อจะกระทำให้เหมือนกับที่มองเห็นแล้ว กล่าวว่า เธอจงชักชวนพวกสามเณรทำกองไม้สด บนหลังแผ่นหินสิ ท่านได้กระทำเหมือนอย่างนั้น. พระเถระนั่งอยู่ตามเดิม สำแดงฤทธิ์นำสะเก็ดไฟประมาณเท่าหิ่งห้อยจากมหานรก ใส่ลงไปที่กองฟืนของพระเถระนั้นผู้กำลังดูอยู่นั่นแล การที่สะเก็ดไฟนรกตกลงไปในกองฟืนนั้น แลการที่กองฟืนไหม้เป็นเถ้า ปรากฎไม่ก่อนไม่หลังกันเลย.

ท่านเห็นเหตุนั้นแล้วถามว่า ท่านผู้เจริญ ชื่อว่าธุระในพระศาสนานี้มีเท่าไร? พระเถระตอบว่า ผู้มีอายุ มี ๒ คือ วาสธุระ (วิปัสสนาธุระ) และคันถธุระ.