จึงเกิดปีติขึ้นว่า คำนี้จักเป็นคำที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสโปรดภิกษุผู้ปรารภความเพียรเช่นกับเรา ดังนี้แล้วทำฌานให้บังเกิด กระทำฌานนั้นนั่นแลให้เป็นบาทแล้ว ดำรงอยู่ในอนาคามิผล พยายามสืบๆ ไปก็บรรลุพระอรหัตพร้อมด้วยปฏิสัมภิทา.

แม้ในเวลาปรินิพพาน เมื่อแสดงเหตุนั้นนั่นแหละ จึงกล่าวคาถาอย่างนี้ว่า

อลฺลปลาสปุญฺชาหํ สิเรนาทาย จงฺกมิ ปตฺโตสฺมิ ตติยฎฐานํ นตฺถิ เม เอตฺถ สํสโย เราเอาศีรษะเทินฟ่อนใบไม้สดเดินจงกรม เราเป็นผู้ถึง

ฐานที่ ๓ (อนาคามิผล) เราไม่มีความสงสัยในเรื่องนี้.