พระมหาเถระผู้เป็นเจ้าถิ่นกล่าวว่า ท่านมหาเทวะ วันนี้ มหาชนจักประชุมกันในวิหาร ท่านจงให้ธรรมทานแก่มหาชนนั้น. พระเถระก็รับคำเชิญ ภิกษุหนุ่มและสามเณรได้ให้สัญญาแก่อุบาสิกาว่า วันนี้ บุตรของท่านจักแสดงธรรม ท่านพึงไปวิหารฟังธรรม.

อุบาสิกากล่าวว่า พ่อทั้งหลาย ชนทั้งหมดไม่รู้ธรรมกถา บุตรของดิฉันแสดงแก่ดิฉันตลอดกาลมีประมาณเท่านี้ แสดงเฉพาะ ๒ บทเท่านั้นว่า ขอท่านจงมีความสุข ขอท่านจงพ้นจากทุกข์ ท่านอย่าเย้ยหยันเลย.

ภิกษุหนุ่มและสามเณรกล่าวว่า อุบาสิกา ท่านจะรับรู้หรือไม่รับรู้ ก็จงไปวิหารฟังธรรมเท่านั้น. อุบาสิกาถือเอาสักการะมีของหอมและดอกไม้เป็นต้นไปบูชา แล้วนั่งฟังธรรมอยู่ท้ายบริษัท. พระธรรมกถึกและภิกษุผู้สวดสรภัญญะตอนกลางวัน รู้ความพอดีของตนก็ลุกกลับไป.

ลำดับนั้น พระมาลิยเทวเถระนั่งบนธรรมาสน์ จับพัดวิชนีกล่าวบุรพกถาแล้วคิดว่า เราทำอนุโมทนาแก่มหาอุบาสิกกาด้วย ๒ บทมาตลอด ๓ เดือน วันนี้เราจักจับเอา (ข้อความ) จากพระไตรปิฎกแล้วกล่าวความหมายของบททั้ง ๒ นั้นตลอดทั้งคืน จึงเริ่มแสดงธรรมเทศนาตลอดคืนยังรุ่ง ในเวลาจบเทศนา อรุณขึ้น มหาอุบาสิกาได้ดำรงอยู่ในโสดาปัตติผล.