ความเป็นผู้รู้ประมาณในโภชนะ

ความเป็นผู้มีกัลยาณมิตร

การกล่าวถ้อยคำแต่ที่เป็นสัปปายะ.

จริงอยู่ เมื่อภิกษุเรียนเอาอสุภนิมิตทั้ง ๑๐ ก็ดี เจริญอสุภภาวนาอยู่ก็ดี คุ้มครองในอินทรีย์ก็ดี รู้จักประมาณในโภชนะ เพราะเมื่อมีโอกาสกลืนกินได้ ๔-๕ คำก็ดื่มน้ำเสียแล้ว ยังอัตภาพให้เป็นไปเป็นปกติก็ดี ท่านย่อมละกามฉันทนิวรณ์ได้.