บทว่า อสฺมิมาโน ปหียติ ความว่า มานะ ๙ ว่าเป็นเราเป็นต้นอันภิกษุย่อมละได้.

บทว่า อนุสยา ได้แก่ อนุสัย ๗.

บทว่า สํโยชนานิ ได้แก่ สังโยชน์ ๑๐.

บทว่า ปญฺญาปฺปเภทาย ได้แก่ เพื่อถึงความแตกฉานแห่งปัญญา.