บทว่า วุฑฺเฒ ได้แก่ ผู้เจริญโดยวัย.

บทว่า มหลฺลเก ได้แก่ ผู้แก่โดยชาติ (เกิดมานาน).

บทว่า อทฺธคเต ได้แก่ ผู้ผ่านเวลายาวนาน.

บทว่า วโยอนุปฺปตฺเต ได้แก่ ผู้อยู่ถึงปัจฉิมวัย.