ด้วยบทว่า ตํ ตสฺส เปตสฺส นี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงว่า บุญนั้น ชื่อว่าตาณะ เพราะหมายความว่าเป็นที่ต้านทานของผู้ไปสู่ปรโลก. ชื่อว่าเลณะ เพราะหมายความว่าเป็นที่ซ่อนเร้น. ชื่อว่าทีปะ เพราะหมายความว่าเป็นที่พำนัก. ชื่อว่าสรณะ เพราะหมายความว่าเป็นที่พึ่งอาศัย และชื่อว่าปรายนะ เพราะสามารถจะให้คติที่สูงได้.

พระคาถามีเนื้อความง่ายทั้งนั้น.

พราหมณ์เหล่านั้นอันพระตถาคตเจ้าให้สมาทานศีล ๕ อย่างนี้แล้ว รักษาศีล ๕ ตลอดชีวิต เกิดแล้วในสวรรค์. จบอรรถกถาปฐมชนสูตรที่ ๑