บทว่า วิรเช ได้แก่ เว้นจากธุลี คือราคะโทสะและโมหะ.

บทว่า อวิชานนฺตา ได้แก่ ไม่รู้จักบุญเขต.

บทว่า ทุมฺเมธา ได้แก่ ไม่มีปัญญา.

บทว่า อสฺสุตาวิโน ได้แก่ เว้นจากการได้ยินข้อวินิจฉัยเกี่ยวกับบุญเขต.