บทว่า ภณฺฑนชาตา แปลว่า เกิดการบาดหมางกัน.

บทว่า กลหชาตา แปลว่า เกิดการทะเลาะกัน ก็ส่วนเบื้องต้นของการทะเลาะกัน ชื่อว่าการบาดหมาย ในสูตรนี้. การล่วงเกินกันด้วยอำนาจ (ถึงขนาด) จับมือกันเป็นต้น ชื่อว่าการทะเลาะกัน.

บทว่า วิวาทาปนฺนา ได้แก่ ถึงการทุ่มเถียงกัน.

บทว่า มุขสตฺตีหิ ความว่า วาจาที่หยาบคายเรียกว่าหอกคือปาก เพราะหมายความว่าทิ่มแทงคุณ (ภิกษุทั้งหลายทิ่มแทงกันและกัน) ด้วยหอกคือปากเหล่านั้น.