เล่ากันมาว่า พระฉัพพัคคีย์เหล่านั้นขับร้อง ฟ้อนรำ หัวเราะ เที่ยวไป. ภิกษุทั้งหลายพากันกราบทูลพระทศพล พระบรมศาสดาตรัสเรียกภิกษุฉัพพัคคีย์เหล่านั้นมา แล้วทรงปรารภพระสูตรนี้ เพื่อพุทธประสงค์จะทรงสั่งสอนภิกษุเหล่านั้น.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า รุณฺณํ แปลว่า การร้องไห้.

บทว่า อุมฺมตฺตกํ ได้แก่ กิริยาของคนบ้า.

บทว่า โกมาริกํ ได้แก่ เรื่องที่เด็กๆ จะต้องกระทำ.