บทว่า ทนฺตวิทํสกหสิตํ ได้แก่ การหัวเราะด้วยเสียงอันดังของผู้ยิงฟัน ปรบมือ.

ด้วยบทว่า เสตุฆาโต คีเต พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงว่า การตัดปัจจัยในการขับร้องของเธอทั้งหลาย จงยกไว้ก่อน เธอทั้งหลายจงละการขับร้อง พร้อมทั้งเหตุ.

แม้ในการฟ้อนรำก็มีนัยนี้เหมือนกัน.

บทว่า อลํ แปลว่า ควรแล้ว.