ชื่อว่า อปฺปเมยฺโย เพราะไม่อาจประมาณได้.

บทว่า อนฺนโฬ ได้แก่ บุคคลผู้เป็นเหมือนไม้อ้อที่พุ่งขึ้น. อธิบายว่า ยกมานะที่ว่างเปล่าขึ้นตั้งไว้.

บทว่า จปโล ได้แก่ ผู้ประกอบด้วยความหลุกหลิกมีการตกแต่งบาตรเป็นต้น.

บทว่า มุขโร ได้แก่ คนปากจัด.