พึงทราบวินิจฉัยในพระสูตรที่ ๖ ดังต่อไปนี้.

บทว่า ฌายีนํ ได้แก่ ผู้ได้ฌาน คือ ผู้ยินดียิ่งในฌาน.

ได้ยินว่า พระเถระนั้นชื่อว่าเป็นยอดของเหล่าภิกษุผู้ได้ฌาน เว้นไว้น้อย กว่าที่พระทศพลทรงเข้าสมาบัติ เข้าสมาบัติเป็นส่วนมาก เพราะฉะนั้น ท่านจึงชื่อว่าเป็นยอดของเหล่าภิกษุผู้เข้าฌาน ท่านเรียกว่า กังขาเรวตะ เพราะเป็นผู้มักสงสัย ความรำคาญ.

อธิบายว่า กุกฺกุจฺจกา เป็นผู้มีความรำคาญ ชื่อว่าสงสัย.