โมโหปิ ทฺวีเหว การเณหิ มหาสาวชฺโช. กถํ? ๖- โมเหน หิ มูโฬฺห หุตฺวา มาตาปิตูสุปิ เจติเยปิ โพธิมฺหิปิ ปพฺพชิเตสุปิ อปรชฺฌิตฺวา คตคตฏฺฐาเน ครหํ ลภติ. เอวํ ตาว โลกวชฺชวเสน มหาสาวชฺโช. โมหวเสน ปน กเตน อนนฺตริยกมฺเมน กปฺปํ นิรเย ปจฺจตีติ. ๗- เอวํ วิปากวชฺชวเสนปิ มหาสาวชฺโช. ทนฺธวิราคีติ สณิกํ วิรชฺชติ. โมเหน มูเฬฺหน หิ กตกมฺมํ สณิกํ มุจฺจติ. ยถา หิ อจฺฉจมฺมํ สตกฺขตฺตุํปิ โธวิยมานํ น ปณฺฑรํ โหติ, เอวเมว โมเหน มูเฬฺหน กตกมฺมํ สีฆํ น มุจฺจติ, สณิกเมว มุจฺจตีติ. เสสเมตฺถ อุตฺตานเมวาติ.

@๓ ฉ.ม.,อิ. โทเสน ๔ ฉ.ม.,อิ. อานนฺตริยกมฺเมน.เอวมุปริปิ

@๕ ม.ขมเนน ๖ ฉ.ม.,อิ. อยํ สทฺโท น ทิสฺสติ ๗ ฉ.ม.ปจฺจติ

เล่มที่ ๒๐ อังคุตตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาต๑,๑๑๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “ติตถิยสูตร”