@๔ ม. สาณิยา, ฉ. สาณึ ๕ ฉ.ม. พาหิรเกสุ เสฏฺฐิฏฺฐานํ คเหตฺวา ยาวตายุกํ ฐตฺวา ยถากมฺมํ คโต. สตฺถา เทฺว วตฺถูนิ กเถตฺวา อนุสนฺธึ ฆเฏตฺวา อภิสมฺพุทฺธกาเล อิมํ คาถมาห:-

"อปฺปเกนปิ เมธาวี ปาภเฏน วิจกฺขโณ

สมุฏฺฐาเปติ อตฺตานํ อณุํ อคฺคึว สนฺธมนฺ"ติ. ๑-

อิติ สตฺถา ธมฺมสภายํ สนฺนิสินฺนานํ อิมํ การณํ ทสฺเสติ. ทฺวินฺนํปิ มหาสาวกานํ ปุพฺพปฏฺฐนโต ปฏฺฐาย อยํ อนุปุพฺพิกถา. อปรภาเค ปน สตฺถา อริยคณปริวุโต ธมฺมาสเน นิสินฺโน มโนมยํ กายํ อภินิมฺมินนฺตานํ เจโตวิวฏฺฏกุสลานํ จูฬปนฺถกตฺเถรํ อคฺคฏฺฐาเน ฐเปสิ, ปญฺญาวิวฏฺฏกุสลานํ มหาปนฺถกนฺติ.

เล่มที่ ๒๐ อังคุตตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาต๓๓๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “วรรคที่ ๒”