อถ อายสฺมา สาริปุตฺโต สตฺถารํ อาห "ภนฺเต มยฺหํ กิร กนิฏฺฐภาตา เรวโต ปพฺพชิโต, โส อภิรเมยฺย วา น วา, คนฺตฺวา นํ ปสฺสิสฺสามี"ติ. ภควา เรวตสฺส อารทฺธวิปสฺสกภาวํ ญตฺวา เทฺว วาเร ปฏิกฺขิปิตฺวา ตติยวาเร ยาจิโต อรหตฺตปฺปตฺตภาวํ ญตฺวา "สาริปุตฺต อหํปิ คมิสฺสามิ, ภิกฺขูนํ อาโรเจหี"ติ. เถโร ภิกฺขุสํฆํ สนฺนิปาเตตฺวา "อาวุโส สตฺถา จาริกํ จริตุกาโม, คนฺตุกามา อาคจฺฉนฺตู"ติ สพฺเพสํเยว อาโรเจสิ. ทสพลสฺส จาริกตฺถาย คมนกาเล โอหียนกภิกฺขู นาม

@๓ ฉ.ม. กมฺมฏฺฐานํ วิโมกฺขํ น คตํ ๔ สี. ปริกมฺมํ กโรนฺตสฺส กโรนฺตสฺส อปฺปกา โหนฺติ, "สตฺถุ สุวณฺณวณฺณํ สรีรํ ปสฺสิสฺสาม, มธุรธมฺมกถํ วา สุณิสฺสามา"ติ เยภุยฺเยน คนฺตุกามา พหุกาว โหนฺติ. อิติ สตฺถา มหาภิกฺขุสํฆ- ปริวาโร "เรวตํ ปสฺสิสฺสามี"ติ นิกฺขนฺโต.

อเถกสฺมึ ปเทเส อานนฺทตฺเถโร เทฺวธาปถํ ปตฺวา ภควนฺตํ ปุจฺฉิ "ภนฺเต อิมสฺมึ ฐาเน เทฺว มคฺคา, กตรมคฺเคน ภิกฺขุสํโฆ คจฺฉตี"ติ. ๑- กตรมคฺโค อานนฺท อุชุโกติ. ภนฺเต อุชุมคฺโค ตึสโยชโน อมนุสฺสปโถ, ปริหารมคฺโค ปน สฏฺฐิโยชนิโก เขโม สุภิกฺโขติ. อานนฺท สีวลี อเมฺหหิ สทฺธึ อาคโตติ. อาม ภนฺเต อาคโตติ. เตนหิ สํโฆ อุชุมคฺคเมว คจฺฉตุ, ๒- สีวลิสฺส ปุญฺญํ วีมํสิสฺสามาติ. สตฺถา ภิกฺขุสํฆปริวาโร สีวลิตฺเถรสฺส ปุญฺญวีมํสนตฺถํ อฏวิมคฺคํ อภิรุหิ. มคฺคํ อภิรุหนฏฺฐานโตว ปฏฺฐาย เทวสงฺโฆ โยชนฏฺฐาเน โยชนฏฺฐาเน นครํ มาเปตฺวา พุทฺธปฺปมุขสฺส ภิกฺขุสํฆสฺส วสนตฺถาย วิหาเร ปฏิยาเทสิ. เทวปุตฺตา รญฺญา เปสิตกมฺมการา วิย หุตฺวา ยาคุขชฺชกาทีนิ คเหตฺวา "กหํ อยฺโย สีวลี, กหํ อยฺโย สีวลี"ติ ปุจฺฉนฺตา คจฺฉนฺติ. เถโร ตํ สกฺการสมฺมานํ คณฺหาเปตฺวา สตฺถุ สนฺติกํ คจฺฉติ. สตฺถา ภิกฺขุสํเฆน สทฺธึ ปริภุญฺชิ.

เล่มที่ ๒๐ อังคุตตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาต๓๔๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “วรรคที่ ๒”