ตติยํ อจิรวติยํ จตุตฺถํ วรสาครํ.

ปญฺจมํ หิมวนฺตํ โส ฉฏฺฐํ ฉทฺทนฺตุปาคมิ ๔-

สตฺตมํ คนฺธมาทนํ อฏฺฐมํ อถ เรวตนฺติ.

สพฺพฏฺฐาเนสุ สตฺต สตฺต ทิวสาเนว ทานํ อทํสุ. คนฺธมาทนปพฺพเต ปน นาคทตฺตเทวราชา นาม สตฺตทิวเสสุ เอกทิวสํ ขีรปิณฺฑปาตํ อทาสิ, เอกทิวสํ สปฺปิปิณฺฑปาตํ อทาสิ. ภิกฺขุสํโฆ อาห "อาวุโส อิมสฺส เทวรญฺโญ เนว เธนุโย ทุหมานา ๕- ปญฺญายนฺติ, น ทธินิมฺมถนํ, กุโต เต เทวราช อิทํ อุปฺปชฺชตี"ติ. "ภนฺเต กสฺสปทสพลสฺส กาเล ขีรสลากภตฺตทานสฺเสตํ ผลนฺ"ติ เทวราชา อาห. อปรภาเค สตฺถา ขทิรวนิยเทวตายาสฺส ๖- ปจฺจุคฺคมนํ อตฺถุปฺปตฺตึ กตฺวา เถรํ อตฺตโน สาสเน ลาภคฺคปฺปตฺตานํ อคฺคฏฺฐาเน ฐเปสีติ.

เล่มที่ ๒๐ อังคุตตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาต๓๖๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “วรรคที่ ๒”