๓. ตติยวคฺค

[๒๐๙] ตติยวคฺคสฺส ปฐเม สิกฺขากามานนฺติ ติสฺโส สิกฺขา กามยมานานํ สมฺปิยายิตฺวา สิกฺขนฺตานนฺติ อตฺโถ. ราหุโลติ อตฺตโน ปุตฺตํ ราหุลตฺเถรํ ทสฺเสติ. เถโร หิ ๑- ปพฺพชิตทิวสโต ปฏฺฐาย ปาโตว อุฏฺฐหนฺโตว หตฺถปูรํ วาลิกํ อุกฺขิปิตฺวา "อโห วตาหํ อชฺช ทสพลสฺส เจว อาจริยุปชฺฌายานญฺจ สนฺติกา ๒- เอตฺตกํ โอวาทญฺเจว อนุสาสนิญฺจ ลเภยฺยนฺ"ติ ปฏฺเฐติ. ตสฺมา สิกฺขากามานํ อคฺโค นาม ชาโตติ.

[๒๑๐] ทุติเย สทฺธาปพฺพชิตานนฺติ สทฺธาย ปพฺพชิตานํ. รฏฺฐปาโลติ รฏฺฐํ ปาเลตุํ สมตฺโถ, ภินฺนํ วา รฏฺฐํ สนฺธาเรตุํ สมตฺเถ กุเล ชาโตติปิ รฏฺฐปาโลติ สงฺขํ คโต. โส หิ สตฺถุ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา ปฏิลทฺธสทฺโธ จุทฺทส ภตฺตจฺเฉเท ๓- กตฺวา มาตาปิตโร ปพฺพชฺชํ อนุชานาเปตฺวา ปพฺพชิโต. ตสฺมา สทฺธาปพฺพชิตานํ อคฺโค นาม ชาโต.

ราหุล-รฏฺฐปาลตฺเถรวตฺถุ