@ปกตึ ๕ ฉ.ม.,อิ. วกฺกยกนาทีนิ ๖ ฉ.ม. นตฺถีติ ๗ ฉ.ม. น สกฺกา ตํ ปริวาเรตฺวา ทฺวีหิ มาเสหิ อตฺตโน นครํ เนนฺติ, อิตรา นาฏกา นิวตฺติตฺวา อตฺตโน นครเมว คจฺฉนฺติ. ตตฺถ จตฺตาโร มาเส วสิตฺวา เตเนว นิยาเมน ปุน อิตรํ นครํ คจฺฉติ. เอวมสฺส สมฺปตฺตึ อนุภวนฺตสฺส อสีติ วสฺสานิ ปริปุณฺณานิ.

ตสฺมึ สมเย อมฺหากํ โพธิสตฺโต สพฺพญฺญุตํ ปตฺวา ปวตฺติตปวรธมฺมจกฺโก อนุกฺกเมน จาริกํ จรมาโน โกสมฺพึ ปาปุณิ, พาราณสินฺติ มชฺฌิมภาณกา. พากุลเสฏฺฐีปิ โข "ทสพโล อาคโต"ติ สุตฺวา พหุํ คนฺธมาลํ อาทาย สตฺถุ สนฺติกํ คนฺตฺวา ธมฺมํ ๑- สุตฺวา ปฏิลทฺธสทฺโธ ปพฺพชิ. โส สตฺตาหเมว ปุถุชฺชโน หุตฺวา อฏฺฐเม อรุเณ สห ปฏิสมฺภิทาหิ อรหตฺตํ ปาปุณิ. อถสฺส ทฺวีสุ นคเรสุ คิหิกาเล ปริจิตมาตุคามา ๒- อตฺตโน กุลฆรานิ คนฺตฺวา ตตฺเถว วสมานา จีวรานิ กตฺวา ปหิณึสุ. เถโร เอกํ อฑฺฒมาสํ โกสมฺพิวาสิเกหิ ปหิตํ จีวรํ ปริภุญฺชติ, อฑฺฒมาสํ พาราณสิวาสิเกหีติ. เอเตเนว นิยาเมน จ ทฺวีสุ นคเรสุ ยํ ยํ อุตฺตมํ, ตํ ตํ เถรสฺเสว อาหริสฺสนฺติ. ๓- เถรสฺส อสีติ วสฺสานิ อคารมชฺเฌ วสนฺตสฺส ทฺวีหิ กุเลหิ ๔- คนฺธปิณฺฑํ คเหตฺวา อุปสิงฺฆนมตฺตํปิ กาลํ น โกจิ อาพาโธ นาม อโหสิ. อสีติเม วสฺเส สุเขเนว ปพฺพชฺชํ อุปคโต. ปพฺพชิตสฺสาปิสฺส อปฺปมตฺตโกปิ อาพาโธ วา จตูหิ ปจฺจเยหิ เวกลฺลํ วา นาโหสิ. โส ปจฺฉิมกาเล ปรินิพฺพานสมเยปิ ปุราณคิหิสหายกสฺส อเจลกสฺส ๕- อตฺตโน กายิกเจตสิกสุขทีปนวเสเนว สกลํ พากุลสุตฺตํ ๖- กเถตฺวา อนุปาทิเสสาย นิพฺพานธาตุยา ปรินิพฺพายิ. เอวํ อตฺถุปฺปตฺติ สมุฏฺฐิตา. ๗- สตฺถา ปน เถรสฺส ธรมานกาเลเยว เถเร ยถาปฏิปาฏิยา ฐานนฺตเร ฐปยนฺโต พากุลตฺเถรํ อิมสฺมึ สาสเน อปฺปาพาธานํ อคฺคฏฺฐาเน ฐเปสีติ.

@ฉ.ม. อาหริยติ, อิ. อาหริยฺยติ ๔ ฉ.ม. ทฺวีหงฺคุเลหิ, อิ. ทวีหงฺคุลีหิ

เล่มที่ ๒๐ อังคุตตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาต๔๔๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “วรรคที่ ๔”