@๕ วิ.จุ. ๗/๓๓๐/๑๑๒ สงฺฆเภทกฺขนฺธก ๖ ฉ.ม. วิปสฺสนาธุรญฺจ

นนฺทกตฺเถรวตฺถุ

[๒๒๙] สตฺตเม ภิกฺขุโนวาทกานนฺติ ภิกฺขุนี โอวาทกานํ. ๑- อยญฺหิ เถโร ธมฺมกถํ กเถนฺโต เอกสโมธาเน ปญฺจภิกฺขุนีสตานิ อรหตฺตํ ปาเปสิ. ตสฺมา ภิกฺขุโนวาทกานํ อคฺโค นาม ชาโต.

ตสฺส ปญฺหากมฺเม อยมนุปุพฺพิกถา:- อยญฺหิ ปทุมุตฺตรพุทฺธกาเล หํสวตีนคเร กุลเคเห ๒- นิพฺพตฺโต สตฺถุ ธมฺมกถํ ๓- สุณนฺโต สตฺถารํ เอกํ ภิกฺขุํ ภิกฺขุโนวาทกานํ อคฺคฏฺฐาเน ฐเปนฺตํ ทิสฺวา อธิการกมฺมํ กตฺวา ตํ ฐานนฺตรํ ปฏฺเฐสิ. โส ยาวชีวํ กุสลํ กตฺวา เทวมนุสฺเสสุ สํสรนฺโต อิมสฺมึ พุทฺธุปฺปาเท สาวตฺถิยํ กุลเคเห ปฏิสนฺธึ คเหตฺวา วยปฺปตฺโต สตฺถุ ธมฺมเทสนํ สุตฺวา ปฏิลทฺธสทฺโธ สตฺถุ สนฺติเก ปพฺพชิตฺวา วิปสฺสนํ วฑฺเฒตฺวา อรหตฺตํ ปาปุณิ, ๔- ปุพฺเพนิวาสญาเณ จิณฺณวสี อโหสิ. โส จตูสุ ปริสาสุ สมฺปตฺตาสุ "สพฺเพสํเยว มนํ คเหตฺวา กเถตุํ สกฺโกตี"ติ ธมฺมกถิกนนฺทโก นาม ชาโต. ตถาคโตปิ โข โรหิณีนทีตีเร จุมฺพิฏกุลเคหา ๕- นิกฺขมิตฺวา ปพฺพชิตานํ ปญฺจนฺนํ สากิยกุมารสตานํ อนภิรติยา อุปฺปนฺนาย เต ภิกฺขู อาทาย กุณาลทหํ คนฺตฺวา กุณาลชาตกกถาย ๖- เนสํ สํวิคฺคมานสภาวํ ๗- ญตฺวา จตุสจฺจกถํ กเถตฺวา โสตาปตฺติผเล ปติฏฺฐาเปสิ. อปรภาเค มหาสมยสุตฺตํ ๘- กเถตฺวา อคฺคผลํ อรหตฺตํ ปาเปสิ. เตสํ เถรานํ ปุราณทุติยิกา "อเมฺหทานิ อิธ กึ กริสฺสามา"ติ วตฺวา สพฺพาว เอกจิตฺตา หุตฺวา มหาปชาปตึ อุปสงฺกมิตฺวา ปพฺพชฺชํ ยาจึสุ. ตาปิ ปญฺจสตา เถริยา สนฺติเก ปพฺพชฺชญฺจ อุปสมฺปทญฺจ ลภึสุ. อตีตานนฺตรายํ ปน ชาติยา สพฺพาว ตา นนฺทกตฺเถรสฺส ราชตฺตภาเว ๙- ฐิตสฺส ปาทปริจาริกา อเหสุํ.

เล่มที่ ๒๐ อังคุตตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาต๔๔๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “วรรคที่ ๔”