โส มหลฺลกกาเล อตฺตโน ปุตฺตทาเรน อพหุมาโน ๕- "ปพฺพชิตฺวา กาลํ วีตินาเมสฺสามี"ติ วิหารํ คนฺตฺวา เถเร ปพฺพชฺชํ ยาจิ, "ชิณฺโณ มหลฺลก- พฺราหฺมโณ"ติ น เกจิ ปพฺพาเชตุํ อิจฺฉึสุ. อเถกทิวสํ พฺราหฺมโณ สตฺถุ สนฺติกํ คนฺตฺวา ปฏิสณฺฐารํ กตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. สตฺถา ตสฺส อุปนิสฺสยสมฺปตฺตึ ทิสฺวา กถํ สมุฏฺฐาเปตุกาโม "กึ พฺราหฺมณ ปุตฺตทารา ตํ ปฏิชคฺคนฺตี"ติ. กุโต โภ โคตม ปฏิชคฺคนํ, มหลฺลโกติ มํ พหิ นีหรึสุ. กึ ปน เต พฺราหฺมณ ปพฺพชิตุํ

@ราธตฺเถโร อคฺโคติทสฺเสติ. เถรสฺส หิ ทิฏฺฐิสมุทาจารญฺจ โอกปฺปนิยสทฺธญฺจ

@อาคมฺม ทสพลสฺส นวนวา ธมฺมเทสนา ปฏิภาติ. ตสฺมา เถโร ปฏิภาเณยฺยกานํ อคฺโค นาม

เล่มที่ ๒๐ อังคุตตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาต๔๖๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “วรรคที่ ๔”