@๒ ฉ.ม. เอตมฺปิ หิ เม ปิตรา ๓-๓ ฉ.ม. อาเวณิกฆราวาสํ วสนกาลโต, อิ. อมฺม

@อาเวณิฆราวาสํ ทตฺวาว ขาทิตุํ วฏฺฏตี"ติ. อถ นํ เต อาหํสุ "ตุยฺหํ ปน มหาเสฏฺฐิ ปพฺพชิเต ทิสฺวา อทาตพฺพเมว ๑- รุจฺจติ มญฺเญติ. โส อญฺญํ ปฏิวจนํ อปสฺสนฺโต อโธมุโข นิสีทิ.

อถ นํ กุฏุมฺพิกา "กึ เสฏฺฐิ อญฺโญปิ อมฺหากํ ธีตุ โทโส อตฺถี"ติ ปุจฺฉึสุ. นตฺถิ อยฺยาติ. กสฺมา ปน นํ นิทฺโทสํ อการณา เคหโต นีหราเปสีติ. ตสฺมึ ขเณ วิสาขา อาห "ปฐมํ มยฺหํ สสุรสฺส วจเนน คมนํ น ยุตฺตํ, มยฺหํ ปน อาคมนทิวเส มม โทสํ โสธนตฺถาย มม ปิตา ตุมฺหากํ หตฺเถ ฐเปตฺวา อทาสิ, อิทานิ มยฺหํ คนฺตุํ สุขนฺ"ติ ทาสิทาเส "ยานาทีนิ สชฺชานิ กโรถา"ติ อาณาเปสิ. อถ นํ เสฏฺฐี เต กุฏุมฺพิเก คเหตฺวา "อมฺม มยา อชานิตฺวา กถิตํ, ขมาหิ มยฺหนฺ"ติ อาห. ตาตา ตุมฺหากํ ขมิตพฺพํ ตาว ขมามิ, อหํ ปน พุทฺธสาสเน อเวจฺจปฺปสนฺนสฺส กุลสฺส ธีตา, น มยํ วินา ภิกฺขุสํเฆน วตฺตาม. สเจ มม รุจิยา ภิกฺขุสํฆํ ปฏิชคฺคิตุํ ลภามิ, วสิสฺสามีติ. อมฺม ตฺวํ ยถารุจิยา ตว สมเณ ปฏิชคฺคาหีติ.

ตโต วิสาขา ทสพลํ นิมนฺตาเปตฺวา ปุนทิวเส นิเวสนํ ปูเรนฺตี พุทฺธปฺปมุขํ ภิกฺขุสํฆํ นิสีทาเปสิ. นคฺคปริสาปิ สตฺถุ มิคารเสฏฺฐิโน เคหํ คตภาวํ สุตฺวา ตตฺถ คนฺตฺวา เคหํ ปริวาเรตฺวา นิสีทึสุ. วิสาขา ทกฺขิโณทกํ ทตฺวา "สพฺโพ สกฺกาโร ปฏิยาทิโต, สสุโร เม อาคนฺตฺวา ทสพลํ ปริวิสตู"ติ สาสนํ เปเสสิ. โส นิคณฺฐานํ วจนํ สุตฺวา "มม ธีตา สมฺมาสมฺพุทฺธํ ปริวิสตู"ติ อาห. วิสาขา นานคฺครเสหิ ทสพลํ ปริวิสิตฺวา นิฏฺฐิเต ภตฺตกิจฺเจ ปุน สาสนํ ปหิณิ "สสุโร เม อาคนฺตฺวา ทสพลสฺส ธมฺมกถํ สุณาตู"ติ. อถ นํ "อิทานิ อคมนํ นาม อติวิย อการณนฺ"ติ ธมฺมกถํ โสตุกามตาย คจฺฉนฺตํ นคฺคสมณา อาหํสุ "สมณสฺส โคตมสฺส ธมฺมํ สุณนฺโต พหิสาณิยํ นิสีทิตฺวา สุณาหี"ติ. ปุเรตรเมว คนฺตฺวา

เล่มที่ ๒๐ อังคุตตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาต๕๗๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “วรรคที่ ๗”