12. 2. Āyācanavaggavaṇṇanā

[131] Dutiyassa paṭhame saddho bhikkhave bhikkhu evaṃ sammā āyācamāno āyāceyyāti saddho bhikkhu uṭṭhahitvā "yādiso sāriputtatthero paññāya, ahaṃpi tādiso homi. Yādiso moggallānatthero iddhiyā, ahaṃpi tādiso homī"ti evaṃ āyācanto pihento paṭṭhento yaṃ atthi, tasseva paṭṭhitattā sammā paṭṭheyya nāma. Ito uttariṃ paṭṭhento micchā paṭṭheyya. Dve hitvā evarūpā hi paṭṭhanā yaṃ natthi, tassa paṭṭhitattā micchāpaṭṭhanā nāma hoti. Kiṃkāraṇā? esā bhikkhave tulā etaṃ pamāṇanti yathā hi suvaṇṇaṃ vā hiraññaṃ vā tulentassa tulā icchitabbā, dhaññaṃ nimantassa mānanti tulane tulā, minane ca mānaṃ pamāṇaṃ hoti, evameva mama sāvakānaṃ bhikkhūnaṃ esā tulā etaṃ pamāṇaṃ yadidaṃ sāriputta- moggallānā. Te gahetvā "ahaṃpi ñāṇena vā iddhiyā vā samāno homī"ti attānaṃ tuletuṃ vā mānetuṃ vā sakkā, na ito aññathā.

[132] Dutiyādīsupi eseva nayo. Idaṃ panettha visesamattaṃ:- khemā ca bhikkhunī uppalavaṇṇā cāti etāsu hi khemā paññāya aggā, uppalavaṇṇā iddhiyā. Tasmā "paññāya vā iddhiyā vā etādisī homī"ti sammā āyācamānā āyāceyya. Khujjuttarāpi mahāpaññatāya aggā, nandamātā mahiddhikatāya. Tasmā "paññāya vā iddhiyā vā etādisī homī"ti sammā āyācamānā āyāceyya.