"aggikkhandho samuddo ca mahiccho cāpi puggalo

sakaṭena paccaye dente tayopete atappiyā"ti.

Santaguṇaniguhanatā pana paṭiggahaṇe ca mattaññutā appicchatā nāma, tāya samannāgato puggalo attani vijjamānaṃpi guṇaṃ paṭicchādetukāmatāya saddho samāno "saddhoti maṃ jano jānātū"ti na icchati. Sīlavā, pavivitto, bahussuto, āraddhaviriyo, samādhisampanno, paññavā, khīṇāsavo samāno "khīṇāsavoti maṃ jano jānātū"ti na icchati seyyathāpi majjhantikatthero.

Thero kira mahākhīṇāsavo ahosi, pattacīvaraṃ panassa pādamattameva agghati. So asokassa dhammarañño vihāramahadivase saṃghatthero ahosi, athassa atilūkhabhāvaṃ disvā manussā "bhante thokaṃ bahi hothā"ti āhaṃsu. Thero "mādise khīṇāsave rañño saṅgahaṃ akaronte añño ko karissatī"ti paṭhaviyaṃ nimujjitvā saṃghattherassa ukkhipitaṃ piṇḍaṃ gaṇhantoyeva ummujji. Evaṃ khīṇāsavo samāno "khīṇāsavoti maṃ jano jānātū"ti na icchati. Evaṃ appiccho ca pana bhikkhu anuppannalābhaṃ uppādeti, uppannaṃ vā thāvaraṃ karoti, dāyakānaṃ cittaṃ ārādheti. Yathā yathā hi so attano appicchatāya appaṃ gaṇhāti, tathā tathā tassa vatte pasannā manussā bahū denti.

เล่มที่ ๒๐ อังคุตตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาต๑๓๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “วรรคที่ ๗”