"sukhaṃ bhuñjitabban"ti idaṃ pana sassusasurasāmikehi puretaraṃ abhuñjitvā te parivisitvā sabbehi laddhāladdhaṃ ñatvā pacchā sayaṃ bhuñjituṃ vaṭṭatīti sandhāya vuttaṃ.

"sukhaṃ nipajjitabban"ti idaṃ sassusasurasāmikehi puretaraṃ sayanaṃ āruyha na nipajjitabbaṃ, tesaṃ kātabbayuttakaṃ vattapaṭivattaṃ katvā pacchā sayaṃ nipajjituṃ yuttanti idaṃ sandhāya vuttaṃ.

"aggi paricaritabbo"ti idaṃ pana sassusasuraṃpi sāmikaṃpi aggikkhandhaṃ viya uragarājānaṃ viya ca katvā passituṃ vaṭṭatīti idaṃ sandhāya vuttanti.

Ete tāva ettakā guṇā hontu, imissā pana pitā antodevataṃ namassāpeti, imassa ko atthoti. Evaṃ kira ammāti. Āma tātā, evaṃ pitarā idaṃ sandhāya vuttaṃ "amhākaṃ paveṇigharāvāsavasanakālato paṭṭhāya attano gharadvārasampattaṃ pabbajitaṃ disvā yaṃ ghare khādanīyaṃ bhojanīyaṃ atthi, tato pabbajitānaṃ

เล่มที่ ๒๐ อังคุตตรนิกาย เอก-ทุก-ติกนิบาต๕๗๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “วรรคที่ ๗”