บทว่า ทิสา น ปฏิหญฺญติ ความว่า ภิกษุใดเกิดความคิดขึ้นว่า เราไปที่ชื่อโน้น จักได้จีวรเป็นต้น จิตของภิกษุนั้น ชื่อว่าย่อมเดือดร้อนตลอดทิศ. ภิกษุใดย่อมไม่เกิดความคิดอย่างนั้น จิตของภิกษุนั้น ชื่อว่าไม่เดือดร้อนตลอดทิศ.

บทว่า ธมฺมา คือ ปฏิบัติธรรม.

บทว่า สามญฺญสฺสานุโลมิกา ได้แก่ สมควรแก่สมณธรรม.

บทว่า อธิคฺคหิตา ความว่า ธรรมเหล่านั้นทั้งหมดย่อมเป็นอันภิกษุผู้มีจิตสันโดษ กำหนดไว้ อยู่แต่ภายใน ไม่ไปภายนอก. จบอรรถกถาสันตุฏฐิสูตรที่ ๗