บทว่า ตตฺรุปายาย ความว่า ผู้ประกอบด้วยปัญญาอันเป็นอุบายในกิจนั้นๆ ได้อย่างนี้ว่า ในเวลานี้ควรทำกิจนี้ ดังนี้.

บทว่า อนฺโมทิตพฺพํ ได้แก่ ควรทรงยินดี.

บทว่า ปฏิกฺโกสิตพฺพํ ได้แก่ ควรคัดค้าน.

บทว่า เนว โข ตฺยาหํ ได้แก่ เราไม่อนุโมทนาแก่ท่าน.