บทว่า ยญฺญํ คือ ไทยธรรม. จริงอยู่ ไทยธรรมนั้น เขาเรียกว่ายัญ เพราะเขาพึงบูชา.

บทว่า กาเลน คือ ตามกาลอันควร คือเหมาะ.

บทว่า อุปสํยนฺติ คือ ย่อมเข้าไปถึง.

บทว่า กุลํ คตึ ความว่า ผู้ก้าวล่วงแล้วซึ่งตระกูลในวัฏฏะ และคติในวัฏฏะ.