บทว่า นาภาสมานํ คือ เมื่อไม่พูดก็ไม่มีใครรู้จัก.

บทว่า อมตํ ปทํ ได้แก่ บทคือพระนิพพาน.

บทว่า ภาสเย ได้แก่ พึงทำให้กระจ่าง (พูด).

บทว่า โชตเย เป็นไวพจน์ของบทว่า ภาสเย นั้นเอง.