บทว่า ภวเนตฺติ ได้แก่ ตัณหา ดุจเชือกผูกสัตว์ไว้ในภพ. บทนั้นเป็นชื่อของตัณหานั่นแล.

จริงอยู่ ตัณหานั้นนำสัตว์ทั้งหลายไปสู่ภพนั้นๆ เหมือนผูกคอโค เพราะฉะนั้น ตัณหานั้นท่านจึงเรียกว่า ภวเนตฺติ.

บทว่า อนุตฺตรา ได้แก่ โลกุตระ.

บทว่า ทุกฺขสฺสนฺตกโร ได้แก่ ทรงทำที่สุดแห่งวัฏฏทุกข์.