พรหมจริยสูตร
[๒๕] นยิทํ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติ ชนกุหนตฺถํ น ชนลปนตฺถํ น ลาภสกฺการสิโลกานิสํสตฺถํ น อิติวาทปฺปโมกฺขานิสํสตฺถํ น อิติ มํ ชโน ชานาตูติ อถโข อิทํ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติ สํวรตฺถํ ปหานตฺถํ วิราคตฺถํ นิโรธตฺถนฺติ ฯ สํวรตฺถํ ปหานตฺถํ พฺรหฺมจริยํ อนีติหํ อเทสยิ โส ภควา นิพฺพาโนคธคามินํ เอส มคฺโค มหนฺเตหิ อนุยาโต มเหสิภิ ฯ เย จ ตํ ปฏิปชฺชนฺติ ยถา พุทฺเธน เทสิตํ ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสนฺติ สตฺถุสาสนการิโนติ ฯ