บทว่า อติมานํ ได้แก่ ความถือตัวอย่างหยิ่งพยอง ที่เป็นไปล่วงเกินผู้อื่น.

บทว่า อธิมานํ ได้แก่ ความสำคัญว่าได้บรรลุ (อย่างนั้นอย่างนี้).

บทว่า ถมฺภํ ได้แก่ มีความเป็นผู้กระด้าง เพราะโกรธและมานะ.

บทว่า อตินิปาตํ ได้แก่ ความสำคัญตนของคนเลว ว่าเราเป็นคนเลว. จบอรรถกถาอรหัตตสูตรที่ ๒