บทว่า วิสารโท คือ ได้โสมนัสประกอบด้วยญาณ.

บทว่า สหพฺยคตา คือ ถึงความร่วมกันเป็นอันเดียวกัน.

บทว่า กตาวกาสา ความว่า ชื่อว่ามีโอกาสอันทำแล้ว เพราะตนกระทำกรรมที่มีโอกาสในไตรทิพย์นั้น แต่เพราะเหตุที่กรรมนั้นเป็นกุศลอย่างเดียว เพราะฉะนั้น จึงตรัสว่า กตกุสลา (สร้างกุศลไว้).

บทว่า โมทเร คือ ร่าเริง บันเทิงอยู่.