บทว่า เยสํ คือ เป็นสมบัติของฤาษีเหล่าใด.

บทว่า มนฺตปทํ ได้แก่ มนต์ คือพระเวทนั่นเอง.

บทว่า คีตํ ได้แก่ พวกโบราณพราหมณ์ ๑๐ คนมีอัฏฐกพราหมณ์เป็นต้นสาธยายแล้วด้วยสรภัญญสมบัติ คือเสียง.

บทว่า ปวุตฺตํ ได้แก่ บอกกล่าว [สอน] แก่คนอื่น.