บทว่า ปาณินา อุทกํ ปฏิจฺฉิตฺวา ได้แก่ เอามือกว้างประมาณ ๓๐๐ โยชน์ รับน้ำที่ตั้งขึ้นตามฤดู.

บทว่า ปมตฺตา โหนฺติ ได้แก่ เป็นผู้ประมาท คือปราศจากสติ เพราะมัวเมาในการเล่นของตนเสีย.

จริงอยู่ เมื่อพวกเขามีจิตคิดว่า พวกเราจะเริงฤดีของตน ฝนย่อมตกแม้มิใช่ฤดูกาล เพราะไม่มีจิตคิดอย่างนั้น ฝนจึงตก. ทรงหมายถึงข้อนั้นจึงตรัสดังนี้ว่า ถึงแม้ในฤดูกาลฝนก็ไม่ตก. จบอรรถกถาวัสสสูตรที่ ๗