๑๙. ๔. อรญฺญวคฺค

๑. อารญฺญิกสุตฺตวณฺณนา

[๑๘๑] จตุตฺถสฺส ปฐเม มนฺทตฺตา โมมูหตฺตาติ เนว สมาทานํ ชานาติ, น อานิสํสํ. อตฺตโน ปน มนฺทตฺตา โมมูหตฺตา อญฺญาเณเนว อารญฺญโก โหติ. ปาปิจฺโฉ อิจฺฉาปกโตติ "อรญฺเญ เม วิหรนฺตสฺส `อยํ อารญฺญโก'ติ จตุปจฺจเยน สกฺการํ กริสฺสนฺติ, `อยํ ภิกฺขุ ลชฺชี ปวิวิตฺโต'ติอาทีหิ จ คุเณหิ สมฺภาวิสฺสนฺตี"ติ ๑- เอวํ ปาปิกาย อิจฺฉาย ฐตฺวา ตายเอว อิจฺฉาย อภิภูโต หุตฺวา อารญฺญโก โหติ. อุมฺมาทวเสน อรญฺญํ ปวิสิตฺวา วิหรนฺโต ปน อุมฺมาทา จิตฺตกฺเขปา อารญฺญโก นาม โหติ. วณฺณิตนฺติ อิทํ อารญฺญกงฺคํ นาม พุทฺเธหิ จ พุทฺธสาวเกหิ จ วณฺณิตํ ปสตฺถนฺติ อารญฺญโก โหติ. อิทมตฺถิตนฺติ อิมาย กลฺยาณาย ปฏิปตฺติยา อตฺโถ เอตสฺสาติ อิทมตฺถิ, อิทมตฺถิโน ภาโว อิทมตฺถิตา. ตํ อิทมตฺถิตํเยว นิสฺสาย, น อญฺญํ กิญฺจิ โลกามิสนฺติ อตฺโถ. เสสเมตฺถ อิโต ปเรสุ จ อุตฺตานตฺถเมวาติ. ๒-

อรญฺญวคฺโค จตุตฺโถ.