บทว่า วาลรชฺชุยา ความว่า ด้วยเชือกอันบุคคลฟั่นแล้ว ด้วยขนหางม้าและขนหางโค.

บทว่า ปจฺโจรสฺมึ ได้แก่ ที่กลางอก.

บทว่า เผณุทฺเททกํ ความว่า ยังฟองให้ผุดขึ้น. อธิบายว่าให้ตั้งขึ้น.

บทว่า อตฺตตฺถํ ได้แก่ ประโยชน์อันเป็นโลกิยะ และโลกุตตระ ทั้งที่เป็นไปในภพนี้และภพหน้า. แม้ในประโยชน์ผู้อื่นและประโยชน์ทั้งสอง ก็นัยนี้เหมือนกัน.