อนุรุทธสูตร
๑๐. อนุรุทฺธมหาวิตกฺกสุตฺตวณฺณนา
[๓๐] ทสเม เจตีสูติ เจตินามกานํ ราชูนํ นิวาสนฏฺฐานตฺตา ๖- เอวํลทฺธโวหาเร รฏฺเฐ. ปาจีนวํสทาเยติ ทสพลสฺส วสนฏฺฐานโต ปาจีนทิสาย ฐิเต วํสทาเย นีโลภาเสหิ เวฬูหิ สญฺฉนฺเน อรญฺเญ. เอวํ เจตโส ปริวิตกฺโก อุทปาที ติ เถโร กิร ปพฺพชิตฺวา ปฐมํ อนฺโตวสฺสมฺหิเยว สมาปตฺติลาภี หุตฺวา สหสฺสโลกธาตุ- ทสฺสนสมตฺถํ ทิพฺพจกฺขุญาณํ อุปฺปาเทสิ. โส สาริปุตฺตตฺเถรสฺส สนฺติกํ คนฺตฺวา เอวมาห "อิธาหํ อาวุโส สาริปุตฺต ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สหสฺสโลกํ โอโลเกมิ. อารทฺธํ โข ปน เม วิริยํ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, อสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺคํ. อถ จ ปน เมอนุปาทายอาสเวหิ จิตฺตํ น วิมุจฺจตี"ติ อถ นํ เถโร อาห "ยํ โข เต อาวุโส อนุรุทฺธ เอวํ โหติ `อหํ ทิพฺเพน จกฺจุนา ฯเปฯ โอโลเกมี"ติ,
@๓ สี. อวิชฺชานิวสุโตปิ ๔ ฉ.ม. มาเธยฺยปรานุเคติ