๔. ความเป็นผู้ชอบการคลุกคลีด้วยหมู่

๕. ความเป็นผู้ไม่คุ้มครองทวารในอินทรีย์ทั้งหลาย

๖. ความเป็นผู้ไม่รู้จักประมาณในการบริโภค

๗. กิจที่สงฆ์จะต้องทำมีอยู่ในสงฆ์ ภิกษุผู้เป็นเสขะไม่เห็นประจักษ์ในกิจนั้น อย่างนี้ว่า ‘พระเถระผู้เป็นรัตตัญญู บวชมานาน เป็นผู้รับภาระมีอยู่ ในสงฆ์ ท่านเหล่านั้นจักปรากฏด้วยกิจนั้น‘ ๑- จึงต้องขวนขวายด้วย ตนเอง