(๑) ความเป็นผู้ไม่ต้องการจะเห็นพระอริยะ

(๒) ความเป็นผู้ไม่ต้องการจะฟังธรรมของพระอริยะ

(๓) ความเป็นผู้มีจิตคิดแข่งดี

ภิกษุทั้งหลาย บุคคลละธรรม ๓ ประการนี้แลได้แล้ว จึงอาจละความหลง ลืมสติ ความไม่มีสัมปชัญญะ และความฟุ้งซ่านแห่งจิตได้