คำว่า ชาตรูปะ ได้แก่ ทอง. คำว่า รชตะ ได้แก่ กหาปณะ คือของใดๆ มีมาสกโลหะ มาสกไม้ และมาสกก้อนยางเป็นต้นที่เขาใช้แลกเปลี่ยนกันในประเทศนั้นๆ. ทองและเงินตราทั้งสองแม้นั้น ชื่อว่าชาตรูปรชตะ. การรับเอาทองและเงินตรานั้น ชื่อว่าปฏิคคหะ การรับ. การรับนั้น ย่อมไม่ควรไม่ว่าปริยายไรๆ.

พึงทราบสิกขาบทเป็นข้อๆ ดังกล่าวมาฉะนี้

ทั้ง ๑๐ สิกขาบทนี้ บุคคลสมาทาน ด้วยฉันทะหรือ วิริยะ จิตตะ วิมังสาอย่างเลว ก็ชื่อว่าหีนะอย่างเลว. ด้วยฉันทะ วิริยะ จิตตะ และวิมังสาปานกลาง ก็ชื่อว่ามัชฌิมะอย่างกลาง. ด้วยฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสาอย่างประณีต ชื่อว่า ปณีตะอย่างดี.

อีกนัยหนึ่ง สิกขาบททั้ง ๑๐ นี้เศร้าหมองด้วยตัณหา ทิฏฐิและมานะ ชื่อว่าอย่างเลว. ที่ไม่เศร้าหมอง ชื่อว่าอย่างกลาง. ที่ปัญญากำกับในสิกขาบทนั้นๆ ชื่อว่าอย่างดี.