เขาจำ (กหาปณะ) ได้ คิดว่า “ตายจริง! เราฉิบหายแล้ว, อย่างไรหนอ กหาปณะเหล่านี้จึงตกมาถึงพระหัตถ์ของพระเจ้าอยู่หัวได้?” แลไปข้างโน้นข้างนี้ ก็เห็นหญิงทั้งสองคนนั้นประดับประดายืนเฝ้าอยู่ริมพระทวารห้อง จึงคิดว่า “กรรมนี้สำคัญนัก, ชะรอย พระเจ้าอยู่หัวพึงแต่งหญิงเหล่านี้ (ไปล่อลวงแน่นอน).”

ขณะนั้น พระราชาตรัสกะเขาว่า “พูดไปเถิด ผู้เจริญ, ทำไม? เจ้าจึงทำอย่างนั้น.”

กุมภโฆสก. เพราะที่พึ่งของข้าพระองค์ไม่มี พระเจ้าข้า.

พระราชา. คนเช่นเรา ไม่ควรเป็นที่พึ่ง (ของเจ้า) หรือ?