เมื่อสองสามีภริยาอยู่ในที่นั้น เด็กชายมหาปันถกได้ยินเด็กชายอื่นๆ เรียก (ผู้นั้นผู้นี้) ว่า “อา ลุง” และว่า “ปู่ (ตา) ย่า (ยาย)” จึงถามมารดาว่า “แม่ เด็กอื่นๆ เรียก (ผู้นั้น) ว่า ‘ปู่ (ตา)’, เรียก (ผู้นี้) ว่า ‘ย่า (ยาย)’, พวกญาติของเราไม่มีบ้างหรือ?”
มารดา. เออ พ่อ พวกญาติของเราในที่นี้ไม่มี, แต่ตาของพวกเจ้าชื่อ ธนเศรษฐี มีอยู่ในพระนครราชคฤห์, พวกญาติของเราเป็นอันมาก มีอยู่ในพระนครนั้น.
มหาปันถก. ทำไม พวกเราจึงไม่ไปในที่นั้นเล่า? แม่.
นางไม่บอกเหตุที่ตนมากะบุตร เมื่อบุตรทั้งสองพูดรบเร้าหนักเข้า จึงบอกแก่สามีว่า “เด็กเหล่านี้รบกวนฉันเหลือเกิน, มารดาบิดาเห็นพวกเราแล้ว จักกินเนื้อ (เทียว) หรือ? มาเถิด บัดนี้ เราทั้งสองจักแสดงตระกูลแห่งตายาย แก่พวกเด็ก.”
อรรถกถา ฉบับแปลไทย เป็นงานของผู้แปลและผู้จัดพิมพ์ฉบับแปล คัดมาตามต้นฉบับโดยไม่แก้ถ้อยคำ แสดงภายใต้ เงื่อนไขนี้ หากเจ้าของประสงค์ให้นำออก แจ้งที่ saddhammadana@gmail.com จะนำออกทันที