๑๒. ยถา สงฺการธานสฺนึ อุชฺฌิตสฺมึ มหาปเถ ปทุมํ ตตฺถ ชาเยถ สุจิคนฺธํ มโนรมํ เอวํ สงฺการภูเตสุ อนฺธภูเต ปุถุชฺชเน อติโรจติ ปญฺญาย สมฺมาสมฺพุทฺธสาวโก. ดอกบัวมีกลิ่นดี พึงเกิดในกองหยากเยื่อ อันบุคคล ทิ้งแล้วใกล้ทางใหญ่ ดอกบัวนั้น ๑- พึงเป็นที่ชอบใจ ฉันใด, สาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อปุถุชนเป็นดังกองหยาก เยื่อ เกิดแล้ว ย่อมไพโรจน์ ล่วงซึ่งปุถุชนผู้มืดทั้งหลาย ด้วย ปัญญา ฉันนั้น. ____________________________ ๑- ที่แปลอย่างนี้ แปลตามนัยอรรถกถา. แต่บางท่านแปล ตตฺถ เป็นวิเสสนะ ของสงฺการธานสฺมึ. แก้อรรถ

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สงฺการธานสฺมึ คือ ในที่ทิ้งหยากเยื่อ. อธิบายว่า ในกองหยากเยื่อ.

สองบทว่า อุชฺฌิตสฺมึ มหาปเถ คือ อันบุคคลทิ้งแล้วใกล้ทางใหญ่.

บทว่า สุจิคนฺธํ คือ มีกลิ่นหอม.