ครั้งนั้น พวกราชบุรุษจับกุลบุตรคนหนึ่งผู้กระทำโจรกรรม ได้มัดมือไพล่หลัง โบยด้วยหวายครั้งละ ๔ เส้นๆ แล้วนำไปสู่ที่สำหรับฆ่า. ธิดาเศรษฐีได้ยินเสียงของมหาชน คิดว่า "นี่อะไรกันหนอแล? ยืนแลดูอยู่บนพื้นปราสาท เห็นโจรนั้นแล้วก็มีจิตปฏิพัทธ์ปรารถนาอยู่ ห้ามอาหารแล้วนอนบนเตียง."

ลำดับนั้น มารดาถามนางว่า "แม่ นี้อย่างไรกัน?"

ธิดาเศรษฐี. ถ้าดิฉันจักได้บุรุษคนที่ถูกเขาจับนำไปว่า ‘เป็นโจร’ นั่นไซร้ ดิฉันจักเป็นอยู่, ถ้าไม่ได้ ชีวิตดิฉันก็จะไม่มี ดิฉันจักตายในที่นี้นี่แหละ.

มารดา. แม่ เจ้าอย่ากระทำอย่างนี้เลย เจ้าจักได้สามีอื่นซึ่งเสมอกันโดยชาติและโภคะของเรา.