๗. โปราณเมตํ อตุล เนตํ อชฺชตนามิว นินฺทนฺติ ตุณฺหิมาสีนํ นินฺทนฺติ พหุภาณินํ มิตภาณิมฺปิ นินฺทนฺติ นตฺถิ โลเก อนินฺทิโต น จาหุ น จ ภวิสฺสติ น เจตรหิ วิชฺชติ เอกนฺตํ นินฺทิโต โปโส เอกนฺตํ วา ปสํสิโต ยญฺเจ วิญฺญู ปสํสนฺติ อนุวิจฺจ สุเว สุเว อจฺฉิทฺทวุตฺตึ เมธาวึ ปญฺญาสีลสมาหิตํ เนกฺขํ ชมฺโพนทสฺเสว โก ตํ นินฺทิตุมรหติ เทวาปิ นํ ปสํสนฺติ พฺรหฺมุนาปิ ปสํสิโต. อตุละ การนินทาและสรรเสริญนั่น เป็นของเก่า, นั่นไม่ใช่เป็นเหมือนมีในวันนี้, ชนทั้งหลายย่อมนินทา ผู้นั่งนิ่งบ้าง, ย่อมนินทาผู้พูดมากบ้าง, ย่อมนินทาผู้พูด พอประมาณบ้าง ๑-, ผู้ไม่ถูกนินทา ไม่มีในโลก คนผู้ถูก นินทาโดยส่วนเดียว หรือว่าอันเขาสรรเสริญโดยส่วน เดียวไม่ได้มีแล้ว จักไม่มี และไม่มีอยู่ในบัดนี้, หากว่า วิญญูชนใคร่ครวญแล้วทุกๆ วัน สรรเสริญผู้ใด ซึ่งมี ความประพฤติไม่ขาดสาย มีปัญญา ผู้ตั้งมั่นด้วยปัญญา และศีล, ใครเล่าย่อมควร เพื่อติเตียนผู้นั้นผู้เป็นดังแท่ง ทองชมพูนุท ๒- แม้เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายก็สรรเสริญ เขา ถึงพรหมก็สรรเสริญแล้ว. ____________________________ ๑- ตามพยัญชนะว่า ผู้พูดพอนับได้.

๒- ทองพิเศษชนิดหนึ่งซึ่งได้มาจากแม่น้ำชมพู. แก้อรรถ

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า โปราณเมตํ คือ การนินทาและสรรเสริญนั่นเอง เป็นของเก่า.

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเรียกอุบาสกนั้นว่า "อตุละ."