พระวักกลินั้น แม้อันพระศาสดาสอนแล้วอย่างนั้น ก็ไม่อาจเพื่อละการดูพระศาสดาไปในที่อื่นได้เลย.

ครั้งนั้น พระศาสดาทรงดำริว่า "ภิกษุนี้ไม่ได้ความสังเวชแล้ว จักไม่ได้ตรัสรู้ ๑-" เมื่อวัสสูปนายิกสมัยใกล้เข้ามาแล้ว จึงเสด็จไปสู่กรุงราชคฤห์ ในวันเข้าพรรษา ทรงขับไล่ท่านด้วยพระดำรัสว่า "วักกลิ เธอจงหลีกไป."

ท่านคิดว่า "พระศาสดาไม่รับสั่งกะเรา" ไม่อาจเพื่อดำรงอยู่ ณ ที่ตรงพระพักตร์ของพระศาสดาได้ตลอดไตรมาส จึงคิดว่า "ประโยชน์อะไรของเราด้วยชีวิต เราจักให้ตนตกจากภูเขาเสีย" ดังนี้แล้ว จึงขึ้นภูเขาคิชฌกูฏ.

พระศาสดาทรงทราบความเมื่อยล้าของท่านแล้ว ทรงดำริว่า "ภิกษุนี้ เมื่อไม่ได้ความปลอบโยนจากสำนักของเรา พึงยังอุปนิสัยแห่งมรรคและผลทั้งหลายให้ฉิบหาย" จึงทรงเปล่งพระรัศมีไปแล้ว เพื่อจะทรงแสดงพระองค์ (ให้ปรากฏ). ____________________________ ๑- น พุชฺฌิสฺสติ แปลว่า จักไม่รู้สึกตัวก็ได้. อธิบายว่า มัวแต่พะวงอยู่ด้วยการดูพระรูปพระศาสดา ความรู้สึกตัวเพื่อจะทำความเพียร บรรลุธรรมพิเศษ ย่อมไม่มี.