บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สุโข วิเวโก ได้แก่ อุปธิวิเวก กล่าวคือพระนิพพานเป็นเหตุนำมาซึ่งความสุข.

บทว่า ตุฏฺฐสฺส ได้แก่ ผู้ยินดีด้วยสันโดษในจตุมรรคญาณ.

บทว่า สุตธมฺมสฺส ได้แก่ ผู้มีธรรมอันพระองค์ทรงประกาศแล้ว คือปรากฏแล้ว.

บทว่า ปสฺสโต ได้แก่ ผู้เห็นวิเวกนั้น หรือสิ่งที่ชื่อว่าจะพึงเห็นอย่างใดอย่างหนึ่งทั้งหมด ด้วยญาณจักษุที่บรรลุด้วยกำลังแห่งวิริยะของตน.