ความแห่งสัจจวจนะนั้น พึงทราบตามนัยที่กล่าวก่อนแล้ว พวกอมนุษย์ในแสนโกฏิจักรวาล ก็พากันยอมรับพุทธอาชญาแห่งพระคาถาแม้นี้แล. พรรณนาคาถาว่า ยถินฺทขีโล

พระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นตรัสสัจจวจนะมีสังฆรัตนะเป็นที่ตั้งโดยขีณาสวบุคคลอย่างนี้แล้ว ทรงเริ่มตรัสโดยคุณของพระโสดาบันเท่านั้นว่า ยถินฺทขีโล เป็นต้น.

ในคำนั้น บทว่า ยถา เป็นคำอุปมา.

คำว่า อินฺทขีโล นี้ เป็นชื่อของเสาไม้แก่นที่เขาตอกจมดิน ๘ ศอก หรือ ๑๐ ศอก ภายในธรณีประตู เพื่อป้องกันประตูพระนคร.